🔸 نتیجه پایان دیپلماسی، آغاز جنگ است /«مذکرات موردی» کافی نیست /تدوین طرح «مذاکرات جامع» برای تامین منافع ملی و رفع تهدیدات ضروری است
قاسم محبعلی، کارشناس مسائل بینالملل . ن:
▫️واضح است که خیر ... نه در گذشته و تجربه برجام و گفتگوی های بعدی نشان داد که صرف مذاکرات هسته ای فقط به کاهش تنش و کاهش تحریم های آن در بخشی از تحریم های مرتبط با هسته ای منجر می شود. اختلافات های ایران و غرب (امریکا، اروپا و اسراییل و متحدین آنها ) تنها به هستهای محدود نمیشود بلکه منازعه هستهای فوریترین مساله فیمابین می باشد.
▫️اکنون با توجه به این که در هر سه سیاست راهبردی جمهوری اسلامی یعنی ستیز با آمریکا و غرب، امحای اسراییل و برنامه هستهای به درگیری نظامی منجر شدهاست و طرفهای متخاصم از گزینه نظامی استفاده کردهاند. برای این که حداقل آتشبس رسمی بین طرفین درگیر واقع شود، نیازمند توافق بین طرفین حول هر سه عرصه درگیری است.
▫️مذکرات موردی رافع اختلافات و رفع تحریم یک جانبه و بین المللی نبوده و نیست و در این مرحله تنها در خصوص توقف درگیری نظامی و بازگشت به میز مذاکرات و دیپلماسی می تواند بکار گرفته شود و نه بیشتر.
▫️لذا تهیه یک طرح و دستور کار مذاکراتی جامع برای تامین منافع ملی و امنیت ملی و رفع تهدیدهای پیش روی ایران یک امر ضروری و حیاتی به نظر می رسد. طبعا توافق روی دستور و محورهای مذاکرات و مرحلهبندی آنها باید در جریان مذاکرات صورت گیرد.
▫️واقعیتهای موجود و تجربیات چهار دهه اخیر نشان داده به جز از طریق وارد شدن در مذاکراتی جامع با غرب، بویژه امریکا، امکان رسیدن به صلح، ثبات و امنیت میسر نیست. خصوصا اگر اسنپبک صورت بگیرد و قطعنامه ششگانه مجدد احیا شوند، این بار همه موضوعات مطروحه در آنها به موضوعات مذاکراتی تبدیل خواهند شد.
▫️لذا اگر مسیر دیپلماسی کنار گذاشته شود ویا منجربه نتیجه نشود، جنگ نتیجه منازعات فیمابین ایران با امریکا و اسراییل راتعیین خواهد کرد و در این حالت میتوان تسلیم یکی از طرفین طبعا قوی تر را انتظار داشت و و در عرصه دیپلماسی همانند آنچه در جریان جنگ جهانی توسط دیپلمات ها و سیاسبون کارکشته و وطن پرستی مثل فروغی و قوام رخ داد حتی در ضعیفترین شرایط می توان بیشترین دستاورد را داشت و حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و استقلال کشور را حفظ کرد. اما در جنگ این امر غیر ممکن بود.
▫️امیدواریم با توجه به تجربیات گذشته چنین اراده وتصمیمی وجود داشته باشد.همانگونه که اشاره شد بدلیل ورود در عرصه درگیری های نظامی در سه محور سیاست هسته ای، خاورمیانه و ستیز و دشمنی با امریکا و غرب، ورود در گفتگو ها و مذاکرات جامع، امری اجتناب ناپذیر است و تاخیر درآنها خسارات و هزینههایی وارد خواهد کرد که عموما به سختی جبرانپذیر هستند و مخاطرات جدی فراروی آینده ایران و جامعه ایرانی قرار خواهد گرفت.
No comments:
Post a Comment